Om vrij te kunnen leven moet er ook voldoende land en water overblijven waar iedereen gebruik van kan maken. Dit noemen we de commons, gemeenschappelijke ruimte of de meenten. Sommigen hebben deze gebieden enkel nodig om te reizen en plezier te maken. Anderen kunnen hun kuddes laten grazen op gemeenschappelijk land. Als dat nodig is kan de verdeling van hulpbronnen op andere manieren worden aangepakt dan enkel door landbezit. Begrazingsrechten, bijvoorbeeld het recht om 100 schapen te laten grazen, zou één benadering kunnen zijn. In dat geval kunnen anderen hetzelfde land gebruiken om te wandelen, kamperen of een feest te organiseren.
Voor sommige vrijheden is ruimte nodig, maar het zou niet efficiënt zijn als ieder van ons zijn eigen snelwegen zou bezitten of verschillende plaatsen om onze tent op te zetten of ons busje te parkeren. Plaatsen zoals natuurreservaten, rivieren, meren en het strand zouden grotendeels gemeenschappelijk bezit kunnen zijn. We zouden deze plaatsen zoveel mogelijk vrij kunnen gebruiken. De natuur is een geschenk aan ons allen en het delen ervan levert weinig problemen op. Niemand zou een ander moeten dwingen om te betalen voor het gebruik van dit soort gebieden. Sommige natuurgebieden hebben misschien bescherming nodig, maar dat mag niet een reden zijn om anderen vaak de mogelijkheid te ontzeggen om gemeenschappelijk land te gebruiken. Een verbod op wandelen, parkeren of overnachten op te veel plaatsen kan reizen en recreëren onnodig duur maken en zou niet geaccepteerd moeten worden.
Het is zinvol om het verschil te benadrukken tussen gemeenschappelijkerechten en collectieverechten om land te gebruiken. Gemeenschappelijk eigendom houdt in dat elk individu bepaalde rechten heeft, bijvoorbeeld om op zee te varen of om tijdelijk een stuk land te gebruiken of er doorheen te reizen. Collectief eigendom houdt in dat een groep mensen (een collectief) samen kan beslissen hoe een bepaald gebied wordt gebruikt. Mensen kunnen afspreken dat ze bepaalde dingen delen. Collectief eigendom biedt echter niet altijd garantie op individuele vrijheid. Als er collectief wordt besloten dat mensen alleen onder allerlei strikte voorwaarden op zee mogen varen, tast dit onze individuele vrijheid aan. Het is belangrijk om ons bewust te zijn van dit onderscheid. We moeten de commons kunnen gebruiken zoals we willen, zolang we er verantwoordelijk mee omgaan en anderen geenschade berokkenen.